Sevgilim sana
nasıl söyleyeceğim, nasıl yazacağım.. Kelimelerim yetersiz, kalemim
tutuk. Sana öyle hasretim ki bütün sözler ifadesiz. Senden önce
yaşamamışım, senden önce ben ben değilmişim.Sen gittiğinden beri yine
kendimde değilim. Seninle yaşadıklarım yetmiyor, anılar kalbimin acısını
dindirmiyor.Ayrılık kapıyı çaldı, seni benden aldı.. artık içeri hiç
kimse giremiyor.



Sevemiyorum kimseyi, gözlerim senden başkasını görmüyor. Ellerim senden
başkasına gitmiyor. Dudaklarım senden başkasını öpmüyor. Geceleri bir
yorgan gibi çekip üstüme, karanlığı örtüyorum. Uzak yıldızların ışığı
bile bu karanlığı delip geçmiyor. Yıldız yok, ay yok, bulut yok.. umut
yok sevgilim. Umutsuz yaşanmıyor.



Sokağa çıksam attığım adımlar boşlukta geziniyor, yağmurlar yağsa
damlalar bana seni söylüyor. Çiçeklerin boynu bükük, güneş bitmiş. Dünya
benden hesap soruyor. Bu ceza çok ağır sevgilim, bana reva gördüğün bu
ceza çekilir gibi değil. Yüreğim sökülüyor.



Hatamı biliyorum, yanlışın farkındayım. Senden özür dileyecek yüzüm yok.
İstersen kapının eşiğinde küçük bir taş olayım itip kaktığın, yeter ki
uzaklara fırlatıp atma beni. Pencerende bir kuş olayım, elinin tersiyle
uçurma beni. İnce parmaklarında solgun bir çiçek olayım, buruşturup
kırma beni..



Susup gittin, çekip gittin. Bir namlunun ucuna kurşunu sürüp gittin.
.Ama öyle kaskatı öyle ağır ki ruhum, can damarım kesilse bir damla
kanım akmaz. Gözlerim ufka dikili, bir küçük kızıl ışık bekliyorum
senden..Bir aydınlık teli.. Bir umut.. affeder misin beni?

AFET-İ
DEVRAN