"Seni içimin en ücra köşesine gizledim; ürkek, tedirgin,
temkinli...” 

Her temmuz, bana şehrimi anımsatıyor dünyanın her
neresinde olursam olayım. Çok zaman geçirip, çok anı biriktirdiğim; bol
tuzlu denizinde, üzerimde taşıyıp da sevmediğim her ne var ise
dalgalarıyla atmaya çalıştığım; salkım saçak dolaşırken, siyah etek
uçlarımdan yerlere istemediklerimi saçtığım; kavurucu güneşinin altında,
incir kokulu yollarda, nar çiçeği endamında her bakan göze dokunup
saklandığım; aşk tadında gece yürüyüşlerine çıktığım...

Minik temmuz sıcağı şehrimi yeniden yaşamak arzusu
doluverince gözlerime, yüreğimdeki pır pır eden kanatları susturamıyorum
işte. Yeniden’i olmayan geçmişin, geçmişte kilitlendiği gerçeği ile
ıhlamur ağacı altına uzanıp temmuz şarkıları döküyorum dilimden bu
yabancı toprağa. Hüzne bulanmadan yaşanmıyor ki Şiraze.

Kimseler bilmesin öykülerimi diye ketûm direnişlerle
gömdüm mektuplarımı saklı kentime. İlk bûsenin açtığı yaranın bir daha
kapanmayacağını, ilk bûsenin kopardığı fırtınanın ömür boyu
dinmeyeceğini, ilk bûsenin tüm ‘hayır’lara bir asi yetiştirmede
maharetinin yıllara değin uzanan dokunuşlarının artarak çoğalacağını,
ilk bûsenin bedeni dolaşan bütün damarları nasıl da ‘çat’ diye bir bir
çatlatacağını, ilk bûsenin ne varsa aniden değiştirivereceğini nereden
bilebilirdin ki Şiraze.

Mektuplarım benimdir, mektuplarımın ıhlamur kokusu
benimdir, mektuplarımın canımı yakan her harfinin kıvrımları benimdir;
temmuz sıcağında yeniden yazılıp, yeniden toprağa verilen, benimdir
mektuplarım Şiraze.

Şehirler değiştiriyorum, şehirlerle değişiyorum. Yüzleri
yüzüme yansıyor, kokuları siniyor tenime, seslerinde yitip içimin
feryatlarına sekte koyuyorum. Derûni bağlılıklarımı bir hilkat garibesi
şekline bürüyüp yalnızlığına mahkum ediyorum.

Şehirler değişiyor Şiraze, ben değişiyorum.

Ben değişiyorum, dünya değişiyor Şiraze.

Bir, yaşanmışlar olduğu gibi duruyor.

“Sen yok desen de, ayın tamamı orada” diyorum.

“Hayat zaten zor, onu daha da zorlaştırmak için neden bu
çaba?” diye soruyorum.

“Yanlışlar birbirini izler” gerçeğine uyanıyorum.

“Yapmamız gereken, bize zaman verildiğinde yapacağımıza
karar vermek” diyerek bir gayret yerimde doğrulup göğe avuç açıyorum.

Ve hayatlardan bir gölge gibi çekiliyorum uzaklarına...

Ben Şiraze, her sabah yeniden doğuyorum; öykülerime bir
yenisini eklemek, yeni bir mektuba başlamak için...

Seni temmuz ile selamlıyorum...

 

Ş İ R A Z E 

Al yalnızlığımı ört üzerine
Şiraze.

Al şiraze yalnızlığımı, ört
üzerine. Belki o vakit bırakıp her şeyi, gelirim biryerlerden
başlamak için yeniden. Hani yalnızlığa pek alışmışların cesareti
de gün gün kırılırmış da aydınlıktan dahi korkar olurlarmış. Bir
yaprak hışırtısı, en şiddetli yağmurlardan birinde gökte damar
damar çizilen şimşek ve ardından patlayan gürültü; konuşmalar,
konuşmalar, konuşmalar... Korkular çok, bil ki korkular ille de
sebepli şiraze. Al yalnızlığımı ört üzerine. Bitsin benliliğin
hükmü üzerimde.

“Sevdiğini incitir insan”
diyenleri haklı çıkaracak kadar kapanışım.

Rüzgar ektiğim günlerin
sonrasında biçilen fırtınalarım.

Geceleri katettiğim menzillerim.

Bir şiire vurulup da hiçbir şiiri
çözemeyişim.

Yapmak istediklerimi
yaptıklarımla bir türlü örtüştüremeyişim.

Ve nerede, nasıl, ne zaman
sonlanacağını bilemediğim hayatım.

Hepsi bir “yaşandı bitti”
noktasının etrafında gezinen cümlelerim. Al yalnızlığımı ört
üzerine Şiraze.

Buralardayım uzun zamandır.
Birgün’ü bekliyorum sanırım, birgün’ü. Öyle büyük fırtınalarım
var ki, o fırtınaların birinde “artık yeter” feryadına kapılıp
kaybolacağımı sanıyorum. Yutuluyorum Şiraze. İzin vermeyeceğimi
bile bile dik duruşların ardında bir söğüt eğikliği tavrında,
hemen apartmanın ucunda kıvrılan sokak köşesinde, önümden gelip
geçen her şeyi derin bir huşû içinde göz hapsinde tutuyorum.
Sonbaharın yaprak dökümünde her yer sarı rengin hükmünde. Bu
yüzden işte, al yalnızlığımı ört üzerine Şiraze.

Orhan Pamuk’un dediği gibi, doğru
olanı yapmak her zaman mutlu etmiyor şiraze. Mutlu olmak adına
tüm düşüncelerimi bir kenara bırakma arzusuyla yırtarken
yazılmışları, hani “niye mutlu olmaya bu kadar çaba” cümlesiyle
kol kola geçiyorum ara yolları bir bir. Biliyorum ki artık,
kendi istemedi mi gelmiyor, konuk olmuyor hayatımıza Şiraze. Bu
yüzden al yalnızlığımı ört üzerine. Al yalnızlığımı Şiraze.

“İnsanın hiç unutmadığı şeyler
var” diyor Jean-Christophe Grange. Ya unutamadığından, ya
unutmaya meyli olmadığından, ya da hep hatırlatmaya hevesli
ayrıntıların bir boşluk bulup gözlerle buluşuverdiğinden... Ben
zihin çıkınımı karıştırdığımda öyle çok unutulmuşlarla
karşılşıyorum ki, “Hayret” diyorum kendi kendime. “Nasıl olmuş
da bir çizgi geçmişim üzerinden.” Bu bir zihin oyunu. Bu benim
zihnimin bana oyunu şiraze. Oyunlarım. Ben oyun oynamayı
sevdiğim günlerin peşine takıldım bak yine. Hemen. Bir cümlede
kayıverdim anıların içine. Anılarda mutluluk göz kırparmış. Hani
insan mutlu olduğunu mutluluk anında değil de sonraları
anlarmış. Şiraze oyun oynayalım seninle. Oynayalım ama, içinde
yalnızlık olmasın. Al yalnızlığımı ört üzerine Şiraze.

Al yalnızlığımı. Ört üzerine.

Ve uyut ninnilerle. 

Ş İ R A Z E

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze. Seni pamuklara yatırıp uyutmak geçti içimden. O kadar narindi
yüreğime yansıyan duruşun. O kadar narin...

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze. Ben garip bir küçük kız, sana baktım uzun uzun. Yüzümden döküldü
parçalanmış yaşanmışlar. Sen ne kadar erişilmezsen, ben o kadar
çukurdaydım. Sen ne kadar mutmain bakıyorsan dünyaya, ben o kadar
ek******.

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze. Parıldayan bir gözlerin, bir parmaklarının ziyneti kıymetli
yüzüklerin değildi. Her şeyinle, nurdu üzerinden damlayan. Ben o
damlalardan birine dokunabilsem diye iç geçirirken... her şey karardı.

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze. Düşlerin en güzelini en güzel yapan, senin duruşun... bakışın...
ve suskunluğundu. Gökten inen her kar tanesini, her yağmur damlasını
taşımakla vazifeli meleklerden biriydin belki... belki öyle gelmiştin
düşüme. Bir rahmet... bir bereket...

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze. Bir sarkıt gibi dondum yerimde; ne bir adım ileri, ne de geri...
Sen gelmiştin düş senfonime, sen gelmiştin... insan seni göürünce belki
ne istemesi gerektiğini farkediyor. Ben de belki, işte sırf bu yüzden
uzandım sana, ‘bir dokunsam’ dedim. Dedim de öylece kaldım.

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze.

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze. Biri aldı götürdü beni senden. Bir evdi belki, bir oda... bir...
bir... düş bu Şiraze. Gerçeğin çizgilerine uymuyor ki. Oturdum bir
başıma, gözlerimde sönmeyen ışıltın. Bembeyazlığınla kalabalıklara yön
oldun.

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze. ‘Yüzünü dökme küçük kız’ dedim kendime. ‘Bırak üzülmeyi’ dedim.
‘Yalnız sen misin bir düşün, unutan sevilmeyi.’

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma Şiraze. Biliyorum, bir kere çıktın
karşıma, düş olsa da farketmez. Bir kere girdin yüreğime. Biliyorum,
‘her siyahın bir beyazı, gecelerin gündüzü de vardır.’

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze.

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze. Yürüdüğüm düş bahçeleri beni sana taşıdı. Yine de kalakalsam da
böyle tek... böyle kimsesiz; dedim, ‘yüzünü dökme küçük kız, kızma
onlara.’ Buruk bir tadı vardı yalnızlığımın, sen hep kalabalıklar içinde
kim? Ben hep yalnızlıklar içinde kim?

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze. Dedim kendime, ‘yalnız sen misin bir düşün, zincir oranda
buranda. Her tutsağın bir kaçışı, uykunun uyanışı da vardır.’ Uyansam
yitiririm seni ben. Biliyorum ki, uyansam yitiririm seni ben. Bir daha
çıkmazsın karşıma hiç. Üstelik dokunamadım da o naz ellerine. Ellerin ki
belki kurtuluşum... ellerin ki belki tek umudum...

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze.

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze. ‘Gördüm düşümden büyük bahçe yok.’ Ve gördüm düşümün en güzel
çiçeği sensin. Kalabalıkların sevdiği, kalabalıkların sende
dinlendiği... gecenin aydınlığı sensin.

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze. ‘Düş’ dedim, ‘görmek istediğim mi?’ ‘Düş’ dedim, ‘geleceğimden
bir mektup mu?’ Seni buldum Şiraze, düşte de olsa... İzin ver dokunayım,
belki hep kalırım yanında. Gittin... Hangi yöne? Hangi gemiyle? Yine
kalan ben oldum.

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze. Ve ben, ‘yüzünü dökme küçük kız’ dedim kendime. ‘Yaşamın
anlamını bul, sonra dinle kendini yolunu bil’ dedim. Sen uzaklardan ses
veren, bir kere çıkıp karşıma ışıltını da alıp giden Şiraze... Sen
yüreğinin götürdüğü yeri bilen, ben yüreğimin sesini bile duymaktan
aciz... Aramızdaki ayrılıkların dozajının ayrımına varmak ne güç. Ne güç
seni bir kere görüp yeniden bulma ümidiyle yaşamak.

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze. Ne kadar güzel, ne kadar derin...

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze. Bir dahası olur mu düşlerin? Tekerrür eden düşler de var mıdır?
Geceler midir düşlerin mekanı? Mekansa sınırlar mı seni?

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze. Velhasılı...

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma
Şiraze.

Ş İ R A Z E