 |
|
|||||||
| Aşk Mektupları, Sevgiliye Mektuplar, Sevgi Dostluk Mektupları, Veda Mektupları, Aşk Mektupları, Sevgiliye Mektup, Aşk Mektubu, Ask Mektupları |
| attention: Konuya cevap yazmadan yazı ya da resim kopyalayamazsınız. |
 |
|
|
Seçenekler |
09-01-2010, 09:48 PM
|
#1 | |
  
|
yaşamın, olsun, kıyısından da olsa tutunuyorum işte, gittiği yere kadar...aşk mektupları, duygusal mektuplar, duygusal aşk yazıları, aşk adına yazılar, duygusal mektuplar, hoşçakal mektupları, elveda mektupları, duygusa
     Biliyorum, ağaçların yaprakları arasından sızan loş bir ışıkla ardımdaki karanlıkta süzülüyorum... Her yaprağın hışırtısı, başka anlamlar veriyor yollara. Soğuk ve ıslak molalarımda, imlalara takılmadan, ilk defa kollarımı hayata hiç olmadığı kadar açıyorum.. İnadına yaşıyorum artık, inadına dipdiri belalar buluyorum yaşamaya.. Kirli, beyaz bir sisin içinde, hep orada, hep aynı yere ışıyan yıldızlar arıyorum gecelerime. Yarım kalsın istemiyorum hikayem, hayatımda eksilen ne varsa tamamlayıp, giderken dolansın istemiyorum yaralarım ayağıma... Parmaklarımda canımı yakan kelimelerin tuhaf acısı, saçlarımı avuçlarımın arasına alıp, sıkıyorum başımı.. Damla damla akıp da kaybolsam diyorum, sessizce, yazmadan, okumadan, duasız, sus payım bile olmadan, damla damla, usulca. Korkmadan basıyorum toprağa, dağlara doğru kaldırıyorum başımı, uzak, derin, dipsiz bir boşluk yok artık gördüğüm yerde, üşümüş parmaklarımı göğsüme gizleyerek, yüreğim düşecekmiş gibi bakıyorum gökyüzüne, yaramı öpüyor rüzgar, sarmalıyor, kucaklıyor, kestirmeden giriyor hep içime. Kıyısında dursam da yaşamın, olsun, kıyısından da olsa tutunuyorum işte, gittiği yere kadar... Şiddetli kasırgalardan yol boyu halı.. Yürümek cesaretti, Durmayı seçti çoğu.. Varsın kasırga olsun ismi.. Tekrar tekrar ölebilirim....  
 |
|
|
|
| Konuyu Beğendin mi ? O Zaman Arkadaşınla Paylaş =) |
| Sayfayı E-Mail olarak gönder |
|
09-01-2010, 11:04 PM
|
#2 |
|
Senior Member 
|
Hayatın Kıyısından Köşesinden Kırıntılar
Bize sunulmuş bir yaşamın içindeyiz. Var oluyoruz. Annemiz, babamız,
ailemiz oluyor. Mantığımız erdiğinde bunların kavramlarını anlıyoruz. Bunun için kendimizi şanslı sayıyoruz. Dünya penceresinden baktığımızda aslında bu doğru. Güzel bir hayat, sorunsuz, belirli bir yaşa kadar mantığını yormadan sadece yüreğinle yaşadığın bir düzen… Aslında bu bana basit geliyor. Düşününce toplumda herkes aynı şeyleri yaşıyor gibi. Küçük sevgiler. Anlık duygular, gelip geçici öfkeler, tatmin olmayan meraklar… Kıyıdan köşeden hayatımıza kattığımız duygular yani. Yaşam biraz daha farklı olamaz mı? Herkesten ayrı, değişik, standart dışı, içinden geldiği gibi yaşamak… Aslında hiçbir şey bizim değil. Ne yaşadığımız dünün sahibiyiz, nede gelecekten haberdarız. Anlık yaşıyoruz. O an hissettiklerimiz; aldıklarımız, verdiklerimiz, hayata dair tebessümümüz, iletişimimiz, insan olmamızı gerektiren tatlı duygular… Küçücük şeyler belki; ama bizi biz yapan değerler… Bazen insan insandan çok şeyler bekler. Dostum der, arkadaşım der, karşılık göremeyince yüreği burkulur, küser… O anki bakış açısıdır bu. Aradan zaman geçer, bakarsın unutulmuştur tüm gerçekler… Böyledir bu, hayat kıyısından köşesinden verir, sen aldıkça sürer gider. Sonra bakarsın umman olmuş gönlün. Koca denizde bir sandal gibisindir yapayalnız. Bazen bir meltem eser serin serin. Bazen fırtına kopar kıyıda bulursun kendini… O kıyıya varabilmek için çok yorulmuşsundur. Halsiz kalmış bütün değerlerin, bedenin… Sebepler ararsın tekrar yaşama tutunabilmek için… Düzlersin hayatı, o kadar düzdür ki. Her tarafın alabildiğine cennet bahçesi… Ruhunu okşar güzellikleri… O kadar büyüler ki gözünü, elini attığın her yerde gül toplarsın sanki… Elini attığında dikenleri canını yaksada hissetmezsin bu duyguyu. O kadar hoştur, sarar dünyanın benliğini… Sonra bir gün aynanın karşısına geçince fark edersin insan olduğunu, zamanın ne çabuk aktığını… Saçına bakarsın ağarmış, yüzüne bakarsın kırışmış… Sorarsın kendi kendine, neydim, niçin geldim? Gerçekten yaptıklarım, yaşadıklarıma değdi mi? Benim olduğumu varsaydığım her şey gerçekten benim mi? İşte o yaşta anlamsız gelir tüm bunlar… Bütün her şey gözünde ufalır ve değersiz olur. Hiç benim olmayan bir dünyam vardı dersin. Bir elimle toplarken, bir elimle dağıttım. Bir yandan gönlümü okşarken, bir taraftan saçlarımı ağarttım. Hatıralar canlanır göz bebeklerinde, iyi ki yaşamışım dersin. Dünyaya gelmek bir nimet, var oluş bir hikmet, bitiş de nasip kısmet… Merve Cil |
|
|
|
|
«
önceki Konu
|
sonraki Konu
»
| Seçenekler | |
|
|
Bütün Zaman Ayarları WEZ +1 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 04:25 PM .
Kültür,Sanat Şiir